Nadat ik
de – overigens onterechte – reactie kreeg dat het lijkt alsof ik hier alleen
maar drink, besloot ik jullie op enkele –niet alcoholgerelateerde – anekdotes
te trakteren.
 |
Sommigen
onder jullie vroegen me of mijn nies ook in Berlijn op hilariteit is onthaald,
en ik heb jullie toen moeten teleurstellen. Ik stel mijn mening bij: ja, ik
word nog steeds uitgelachen, uitgekafferd en voor het vuil van de straat
beledigd. Nee, mopje, maar er wordt gelachen, op zijn Duits. En Duitsers
schaterlachen niet. Of misschien wel, maar dan buiten de universiteit. De
luidste lach kwam van mijn professor (en dat ben ik ondertussen al wel gewoon –
bedankt Marc Spoelders) en die is Amerikaans. Om maar een voorbeeld te geven.
Ik dwaal
weer af en zo interessant is mijn nies nu ook weer niet, wat er me aan doet
denken dat er onder de buitenlanders heel wat grapjassen zitten. Om een
klassieker te noemen: “hebben jullie al een regering?”. Jaja, al enige tijd
zelfs, en we hadden er nog wel een paar op overschot om het land draaiende te
houden. Een andere (vooral geliefd bij Fransen): “Ah, jij komt van Vlaanderen,
dus jij HAAT Franstaligen?”, wie mij kent, kan beamen dat Frans nu niet meteen
mijn sterkste taal is (dankzij middelbare schoolttrauma’s, gelieve mij hier niet
aan te herinneren), maar om nu te zeggen dat ik iedereen die het wel kan, HAAT,
is misschien wat overdreven. Ik probeer dan maar uit te leggen dat het vooral
een politiek probleem is – hierbij verdring ik de uitslagen van de laatste
verkiezingen.
Deze
moppen zijn natuurlijk enkel van toepassing als men daadwerkelijk weet dat
België een land is, en geen provincie in Duitsland, zoals men in Amerika
blijkbaar – en meer dan eens – denkt. U merkt het, we doen het – België dan –
echt bijzonder goed in het buitenland, populair landje me dunkt.
Om terug
te komen – of beter gezegd: om er
eindelijk eens toe te komen – op talen: mijn hoofd is sinds enkele dagen (laten
we zeggen een dikke week) een werkelijke talenchaos.
Ik.kan.geen.zinnen.meer.vormen. Niet in het Duits, niet in het Engels, niet in
het Frans (in hoeverre ik dat ooit kon) en jammer maar helaas, ook niet meer in
het Nederlands (maar begin niet te vroeg met juichen, uw
spellings-incorrecte-facebookstatussen zijn nog steeds niet veilig voor mijn
kritisch oog). Woorden in alle talen schieten door mijn hoofd als ik een zin
probeer te vormen. Zo heb ik al meermaals geantwoord met ‘oui’ terwijl men in
het Duits – net als in het Nederlands – gewoon ‘ja’ zegt. Of ik begin
Duits-Nederlands vertalingen te maken en zinnen te construeren die ik normaal
niet zou zeggen: ‘ik heb een kaartje bekomen’, ‘we kunnen elkaar daar treffen’.
Ook heb ik op Nederlandse vragen in het Duits geantwoord en mensen gevraagd:
“was machtst du ce soir?”. Het kan alleen maar beter worden. Hoop ik.
Of ik al
meer Duitse vrienden heb gemaakt in de les? Vrienden misschien nog niet echt,
maar er wordt al tegen mij gesproken, dus we maken progressie. We moeten ook
groepswerken maken, dus deze gebrekkig-Duits-sprekende-Belg kan niet langer
worden genegeerd!
En de
foto’s van mijn kot komen, ze komen echt! Ik gok op morgen, of een van de dagen
daarna. Echt waar. Maar een kleine teaser kan ik jullie al wel geven:
Wie niet kan wachten om meer over mij te weten (ooh) kan
terecht op facebook, er zijn nieuwe foto’s. Voor de Skype-fans: momenteel heb
ik nog ‘crappy’-internet-op-een-stick. Vanaf 2 november is het zover: dan
kunnen jullie me naar hartelust bestoken met Skypetelefoontjes.
